تکنیکهای متعددی برای باندینگ غیرمستقیم وجود دارد. در بعضی از آنها براکتها با یک ماده موقت به کست بیمار چسبانده می شود و با تری خاصی که براکتها در آن قرار دارد به داخل دهان منتقل می شود و بعد از آن به طور همزمان با رزین  Bis-GMAباند می شود. در اکثر تکنیکهای رایج، کامپوزیت برای چسباندن براکت و فرم دادن custom base به کار می رود. تری ساخته شده از پوتی سیلیکون یا ماده ترموپلاستیک دیگری مورد استفاده قرار می گیرد و سپس بیسهای براکت آماده شده با سیلنتی که به صورت شیمیایی کیور می شود به دندانها باند می شود. مزیت اصلی باندینگ غیرمستقیم امکان قرار دادن صحیح تر براکتها در لابراتوار و صرف زمان کمتر در لابراتوار است. این روش از نظر تکنیکی حساس است و برداشتن اضافات ادهزیو سختتر و وقت گیرتر از سایر تکنییکهاست و خطر کمبود ادهزیو زیر بیس براکت بیشتر است.خطر لیکیج ادهزیو به نواحی لثه ای بین دندانی می تواند رعایت بهداشت را سختتتر کند. اگر این تکنیک صحیح انجام شود میزان شکست روش مستقیم و غیرمستقیم برابر خواهد بود.

منبع:

.  Proffit WR, Fields HW, Sarver DM. Contemporary orthodontics. 5th ed. St. Louis: Mosby Elsevier; 2012.

 

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

7 − سه =

پاک کردن فرمثبت نظر