بایت پلن ها گسترشی از بیس پلیت هستند که عملکردی غیر از ایجاد چهارچوب برای دستگاه دارند. آن ها ساده ترین شکل دستگاه های فانکشنال هستند که در دو دسته قرار می گیرند:
۱٫ بایت پلن های موازی با پلن اکلوزال که به صورت قدامی یا خلفی قرار می گیرند. این دستگاه ها برای ایجاد استرس آگزیال به دندان ها به کار می روند و علت استفاده از آن ها اصلاح رابطه عمودی دندان ها یا باز کردن بایت برای تسهیل حرکات دندانی مانند اصلاح کراس بایت می باشد. بایت پلن های فک بالا در پشت دندان های ثنایای بالا قرار می گیرند. دندان های خلفی ۲-۳ میلی متر جدا می شوند و رویش افتراقی دندان های خلفی رخ می دهد. یکی از اثرات جانبی مهم این بایت پلن ها پروکلاین شدن ثنایاهای فک بالا است که با قرار دان لبیال بو می توان آن را کنترل نمود. روش دیگر برای جلوگیری از این اثر، استفاده از Sved Bite Plane است که با پوشاندن لبه اینسیزال دندان های قدامی باعث کاهش اثر جزء پروترود کننده می شود. بایت پلن های خلفی برای جدا کردن دندان های خلفی برای تسهیل حرکات دندانی به کار می روند.
۲٫ بایت پلن های شیب دار که با زاویه نسبت به پلن اکلوزال قرار می گیرند مانند بایت پلن شیب دار قدامی بالا و بایت پلن شیب دار تحتانی که می تواند سمان شده (Catlan’s Appliance) یا متحرک باشد. این اپلاینس ها برای ایجاد حرکت قدامی در فک پایین به کار می روند. معمولا این پلن های راهنما با زاویه ۴۵ درجه و یک شیار برای ثنایاهای فک پایین برای کاهش تیپینگ دندان های قدامی پایین به کار می روند. دستگاه Catlan هنگامی که یک یا چند دندان در کراس بایت قدامی هستند، برای اصلاح کراس بایت قدامی به کار می رود که برای بیش از سه هفته نباید استفاده گردد.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Premkumar S. Prep manual for undergraduates orthodonics. Louis: Mosby Elsevier. 2008.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر