همه ی دندانها کمی لقی فیزیولوژیک دارند که در دندانها و در زمانهای مختلف متفاوت است. بیشترین لقی دندانها در زمان بیدار شدن از خواب در صبح است که در نتیجه ی کمی اکستروژن دندانها ناشی از تماس اکلوزال محدود در خواب است وبا بیدارشدن و نیروهای اینتروژن ناشی از جویدن و بلع  به تدریج کاهش می یابد.  دندانهای تک ریشه لقی بیشتری از دندانهای چند ریشه دارند و انسیزورها بیشترین لقی را دارند. عمدتا لقی در جهت افقی است اما لقی در جهت آگزیالی هم با درجات کمتر رخ می دهد.

منبع:

O'Leary TJ. Tooth mobility. Dent Clin North Am. 1969;3:567. Parfitt GJ. Measurement of the physiologic mobility of individual teeth in an axial direction. J Dent Res. 1960;39:608.

Perlitsch MJ. A systematic approach to the interpretation of tooth mobility and clinical implications. Dent Clin North Am. 1980;24:177.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر