تاندون ها شایع ترین نمونه بافت همبند منظم متراکم هستند که توسط ساختمان های استوانه ای طویل، اجزای سیستم عضلانی اسکلتی را کنار هم نگه می دارند. به دلیل انباشت فراوان رشته های کلاژن، این ساختمان ها سفید و غیرقابل گسترش بوده و نوارهای کلاژن موازی و نزدیک به هم آن ها با مقادیر اندک ماده زمینه از هم جدا می شوند. فیبروسیت های تاندون ها هسته های طویل به موازات رشته ها و چین های سیتوپلاسمی اندکی دارند که نوارهای کلاژنی را احاطه می کنند. نوارهای کلاژن در تاندون ها از نظر اندازه متنوع بوده و توسط مقادیر اندکی بافت همبند سست حاوی عروق خونی و اعصاب کوچک احاطه می شوند. تاندون ها به طور کلی عروق خونی بسیار ناچیزی داشته و ترمیم تاندون های آسیب دیده بسیار کند صورت می گیرد. تاندون ها در خارج با غلافی از بافت همبند متراکم نامنظم احاطه می شوند. در برخی تاندون ها این غلاف از دو لایه تشکیل شده است که هر دو توسط سلول های سینوویال مزانشیمی پوشیده شده اند. یک لایه به تاندون و لایه دیگر به ساختارهای مجاور می چسبد. فضای بین این پوشش ها حاوی مایعی چسبناک متشکل از آب، پروتئین، هیالورونات و گلیکوزآمینوگلیکان های دیگر است. این ترشح سینوویال نقش روان سازی داشته و امکان لغزش ساده تاندون در غلاف را فراهم می آورد.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Mescher AL. Junqueira,s basic histology: text and atlas,12th edition 2010.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر