تبلور مجدد

ساختار کریستالی آلیاژ های wrought، فیبروز است. این ساختار فیبروز، در اثر کار سرد انجام شده در حین عملیات شکل دهی آلیاژ تا رسیدن به شکل نهایی ایجاد می شود. معمولا سیم ها یا سایر آلیاژ های wrought در مقایسه با ساختار های ریخته شده ی مربوطه، دارای افزایش قابل اندازه گیری در استحکام کششی هستند. افزایش این خواص به علت ایجاد ساختار داخلی فیبروز و کشیده شده ی ناشی از کار سرد می باشد.

در صورت عدم رعایت احتیاط در حین حرارت دادن، آلیاژ های wrought، دچار تبلور مجدد می شوند. در حین تبلور مجدد (recrystallization) ساختار میکروسکوپی فیبروز به ساختار دانه ای مشابه با ساختار یک آلیاژ ریختگی تبدیل می شود. به طور کلی با افزایش زمان حرارت دادن و مقدار دما، میزان تبلور مجدد افزایش می یابد. مثلا در اغلب سیم های نابل دندانپزشکی، یک چرخه ی حرارتی کوتاه مدت در حین عملیات لحیم کاری باعث تبلور مجدد سیم نخوهد گردید، حتی اگر حرارت به دمای ذوب نزدیک شود. ولی افزایش زمان حرارت دادن از ۳۰ ثانیه به ۶۰ ثانیه یا بیشتر، بسته به زمان، دما، ترکیب آلیاژ و روشی که بقا آن سیم ها ساخته شده اند، ممکن است باعث recrystallization شوند. Recrystallization یا تبلور مجدد، به نسبت میزان تبلور مجدد صورت گرفته، باعث کاهش خصوصیات مکانیکی می گردد. رکریستالیزاسیون شدید، می تواند باعث شکننده شدن آلیاژ wrought در نواحی رکریستالیزاسیون شود. بنابراین در هنگام کار با آلیاژ های wrought، عملیات حرارت دهی باید به حداقل رسانده شود.

منبع:

Craig’s Restorative Dental materials 2012, Chp 10

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر