به  محدوده حرکات فک پایین می گویند که در حضور مشکلات مفصل گیجگاهی فکی کاهش میابد. حرکات فک پایین ترکیبی از حرکت انتقالی و چرخش کندیل است. طی حرکت انتقالی، دیسک و کندیل به سمت پایین و قدام، در امتداد شیب خلفی برجستگی مفصلی حرکت می کنند. متوسط چرخش کندیل ۲۴ درجه و حرکت انتقالی آن ۱۳ تا ۱۵ میلیمتر برای حداکثر باز شدن دهان است. دیسک مفصلی نیز به همراه کندیل حرکت می کند اما محدوده حرکت آن ۵ تا ۹ میلیمتر است. در حداکثر بازشدن دهان، کندیل به قله برجستگی مفصلی یا فراتر از آن حرکت می کند. دامنه حرکت فک پایین بسیار متغیر است و میزان جابجایی ثنایا ها هنوز شایع ترین نشانه تشخیصی است. لیگامان های تمپورومندیبولار، اسفنومندیبولار و استیلومندیبولار، محدودیت های عضلانی و برجستگی مفصلی محدود کننده های اصلی باز شدن دهان هستند.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

1.Greenberg M, Glick M, Ship J. Burket, s oral medicine. 11 th ed, 2008.

2.Heymann HO, Swift EJ, Ritter AV. Sturdevant,s Art and Science of Operative dentistry. Mosby Elsevier, 6th edition 2013.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

یازده − 8 =

پاک کردن فرمثبت نظر