ضریب پواسان

طی بارگذاری محوری کششی یا فشاری، استرین (تغییرشکل) همزمانی در جهت های محوری و عرضی یا جانبی بوجود می آید. تحت بارگذاری کششی، همزمان با طویل شدن ماده در جهت نیرو، کاهشی در سطح مقطع وجود دارد که به عنوان گلویی شدن (necking) شناخته می شود.

تحت بارگذاری فشاری نیز ، افزایش در سطح مقطع دیده می شود. در محدوده ی الاستیک، نسبت استرین جانبی به محوری، ضریب پوآسون (ν ) نامیده می شود. در بارگذاری کششی ضریب پواسان نشان دهنده این است که کاهش سطح مقطع در حین تغییر شکل الاستیک، متناسب با ازدیاد طول است. کاهش سطح مقطع تا موقع شکست ماده ادامه می یابد. از آنجا که ضریب پوآسان نسبت دو استرین است، بدون واحد می باشد.

اغلب مواد rigid، مانند مینا، عاج، امالگام و کامپوزیت دندانی ضریب پواسانی در حدود ۰٫۳ دارند. مواد شکننده ای مانند آلیاژ های طلای سخت و آمالگام، کاهش سطح مقطع دائمی کمی را در حین آزمایش کششی از خود نشان می دهند. موادی با چکش خواری بیشتر، مانند آلیاژ های طلای نرم که دارای مقدار طلای بالایی هستند، کاهش سطح مقطع بیشتری را از خود نشان داده و ضریب پوآسان بالاتری دارند.

منبع:

Craig’s Restorative Dental materials 2012, Chp 4

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر