قابل پیش بینی ترین تکنیک کاهش عمق پاکت است. این جراحی به خرج بافت استخوان و سطح اتصالات انجام می شود.ارزش این روش جراحی با حضور وشکل و کمیت بافت های استخوانی ومیزان قابل قبول از دست رفتن اتصالات محدود می شود. منطق اصلی این جراحی بر این اساس است که ناهماهنگی در سطح و شکل لثه و استخوان موجب استعداد عود عمق پاکت بیمارپس از جراحی می شود. هرچند این مفهوم کاملا پذیرفته شده نیست و موجب القای از دست رفت استخوان رادیکولار در فاز ترمیم می شود و گزینه ی درمانی منطقی ریکانتورینگ استخوان در برخی موارد است. هدف این جراحی شکل دهی استخوان مارژینال به نحوی است که مشابه استخوان آلوئلار آسیب ندیده توسط بیماری پریودنتال شود.

منبع:

Michael G. Newman, Henry Takei, Perry R. Klokkevold  and Fermin A. Carranza, Dr. ODONT.Newman and Carranza's Clinical Periodontology. 13th ed. Elsevier.2019.ch62 p3460-3461.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر