نوعی از پیش بینی نتایج حاصل از جراحی به کمک کست های دندانی است. میزان پیچیدگی کار بستگی به نوع جراحی و میزان جابجایی مورد نیاز برای رسیدن به اکلوژن مطلوب دارد. به طور معمول این امر بعد از آماده سازی ارتودنتیک بیمار برای عمل ولی قبل از انجام جراحی صورت می گیرد تا نیازی به جابجایی دندان ها روی کست نباشد. در ساده ترین نوع آن، کست ها به کمک دست در شرایط بعد از جراحی قرار می گیرند. برای مثال با جلوآوردن کست فک پایین مقابل کست فک بالا. برای این امر ممکن است نیاز به ارتیکولاتور داشته باشیم. در صورت نیاز به جابجایی عمودی فک بالا مهم است تا به کمک فیس بو کست ها را دریک آرتیکولاتور Semiadjustable  مانت کنیم تا رابطه ی کندیل-دندان ثبت شده و چرخش فک پایین به درستی صورت گیرد. معمولا در گام های اولیه طرح درمان نیاز به این کار نیست و این عملیات برای بررسی های قبل از جراحی لازم می شوند.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Proffit WR, White RP, Sarver DM. Contemporary treatment of dentofacial deformity. St Louis, Mo: Mosby; 2003.chapter 6 page 222

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:

Proffit WR, White RP, Sarver DM. Contemporary treatment of dentofacial deformity. St Louis, Mo: Mosby; 2003. Chapter 11

ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

هشت − یک =

پاک کردن فرمثبت نظر