تجزیه و تحلیل فضای موجود در قوس دندانی برای جا دادن دندانهای دائمی. این کار همراه با تخمین اندازه دندانهایی است که هنوز در دهان وارد نشده اند. این بخش سبب می شود تا این تجزیه و تحلیل با عدم دقّت همراه باشد.

الهیار گرامی

همانطور که پروفسور  Moyers بیان کرده است، این تجزیه و تحلیل ها از سه شیوه کلی تبعیت می کنند:

  1. استفاده از جداول آماری
  2. استفاده از پرتو اشعه ایکس برای دیدن دندانهای رویش نیافته
  3. ترکیب دو روش

روشی که پروفسور Moyers بر اساس جداول جمعیتی پایه گذاری نمود را بیش از هر روش دیگری استفاده می نمایم و از نتایج آن در جمعیت ایرانی رضایت دارم.

در این روش:

  1. ابتدا مجموع غرض مزیو-ذیستالی ثنایاهای فک پایین بدست آورده می شود ( یا از طریق اندازه گیری در دهان به کمک کولیس و یا در روی قالب گچی)
  2. عدد حاصله را در سر ستون جدول ارائه شده جستجو می کنیم.
  3. در خط ۷۵% نوشته جدول را یادداشت می کنیم. ( این جداول برای پسران و دختران و همیطور لرای فک بالا و پایین متفاوت است.)
  4. عدد حاصله نشانگر میزان فضای مورد نیاز جهت جا دادن کانین و پرمولرها است.(یعنی باید چنین فضایی بین مزیال مولر اوّل تا دیستال ثنایای کناری در فک مورد نظر وجود داشته باشد)

توجه به این نکته ضروری است که در این جدول موضوع زاویه IMPA و همچنین بحث انحراف احتمالی خط وسط دندانی در نظر گرفته نشده است.

با در نظر گرفتن نکات فوق باید گفت اگر زاویه IMPA بیشتر از حالت طبیعی خود باشد، فضای مورد نیاز جهت کاستن چنین زاویه ای را باید به فضای مورد نیاز اضافه نمود و همینطور فضای مورد نیاز برای اصلاح خط وسط.

در بحث انحراف خط وسط دندانها همیشه یک کمبود فضای کاذب در یم نیمه قوس و یک زیادی فضای کاذب در نیمه دیگر قوس وجود دارد که در مسیر اصلاح خط وسط این مقادیر کاذب حذف خواهند شد.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Daskalogiannakis J. Glossary of Orthodontic terms. Berlin: Quintessence Publ. 2000, page172

 

 

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر