این شاخص در سال ۱۹۶۳ به عنوان روشی برای ارزیابی شدت و کمیت التهاب لثه معرفی شد. هر چهار سطح لثه ای دندان (فاسیال و مزیال و دیستال و لینگوال) برای التهاب ارزیابی می شوند(به لثه ی طبیعی نمره ی صفر و به لثه ای که به شدت ملتهب است و خونریزی خودبخود دارد نمره ی ۳ تعلق می گیرد). به لثه ی با التهاب خفیف و بدون خونریزی حین پروبینگ نمره ی یک وبه لثه ی باالتهاب متوسط و خونریزی نمره ی دو تعلق می گیرد. و به این ترتیب میانگین نمره ها برای هر بیمار محاسبه می شود.

منبع:

Michael G. Newman, Henry Takei, Perry R. Klokkevold  and Fermin A. Carranza, Dr. ODONT.Newman and Carranza’s Clinical Periodontology. 13th ed. Elsevier.2019.ch6 p408.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:
ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر