فینگررست برای ثبات دست و اینسترومنت با فراهم کردن تکیه گاه محکم هنگام حرکات فعال کردن اینسترومنت به کار می رود.فینگر رست خوب از صدمه و پارگی  لثه و بافتهای اطرافش بوسیله ی اینسترمنت های با کنترل ضعیف جلوگیری می کند. انگشت چهارم یا انگشت حلقه اکثرا توسط کلینیسین ها برای فینگر رست ترجیح داده می شود. انگشت میانی یا انگشت سوم را می توان برای فینگر رست به کار برد اما توصیه نمی شود چون قوس حرکت حین فعال کردن ضربات و کاربرد انگشت میانی برای کنترل و حس لامسه را به شدت محدود می کند.حداکثر کنترل وقتی به دست می آید که انگشت سوم بین شنک اینسترومنت  وانگشت چهارم قرار بگیرد.این تکیه گاه ساخته شده بخش ضروری عمل مچ دست – ساعد برای فعال کردن ضربات قدرتمند برای برداشت جرم است. هرجا ممکن است باید انگشت سوم و چهارم باهم به عنوان یک تکیه گاه واحد حین جرمگیری و تسطیح ریشه عمل کنند. جداشدن انگشت های سوم و چهارم حین ضربات جرمگیری موجب از دست رفتن قدرت و کنترل می شود چراکه کلینیسین را مجبور می کند فقط روی خم شدن انگشت برای فعال کردن اینسترومنت تکیه کند.

منبع:
‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:

Michael G. Newman, Henry Takei, Perry R. Klokkevold  and Fermin A. Carranza, Dr. ODONT.Newman and Carranza’s Clinical Periodontology. 13th ed. Elsevier.2019.ch50 p2846-2847.

ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

پاک کردن فرمثبت نظر