آرتروگرافی TMJ شامل تزریق ماده حاجب رادیواپک به یک یا هردو فضای مفصلی و سپس اخذ رادیوگرافی می باشد و به این ترتیب فضای دور دیسک و اتچمنت ها را مشخص می کند. حین این عمل از فلوروسکوپی  جهت تعیین محل دقیق وارد کردن سوزن استفاده می شود. استفاده اصلی آن بررسی مشکلات داخلی مفصل مانند جابجایی دیسک، مورفولوژی دیسک وسوراخ شدگی دیسک است.

خطرات این روش شامل آلرژی به ماده حاجب Iodine و عفونت می باشند. به طور کلی این روش تهاجمی بوده و با ناراحتی برای بیمار همراه است.

یکی از انواع این تکنیک، Double-Contrast Arthrography می باشدکه نمای بهتری از شکل و موقعیت دیسک فراهم می کند. در این تکیک ابتدا ماده حاجب به هردو فضای مفصلی تزریق می شود تا سطوح را بپوشاند. سپس ماده خارج می شود و هوا به هردو فضا تزریق می شود. در این روش دیسک توسط رنگ پوشانده شده و از فضای مفصلی سیاه حاوی هوا مجزا می شود.

تصویر A و B به ترتیب تصاویر Double-Contrast Arthrography ازدفرمیشن و سوراخ شدگی دیسک می باشند.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Goaz PW, White SC. Oral radiology, principles and interpretation. 3rd ed. Mosby; 1994: P 569-71.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:

1.Westesson PL. Double-contrast arthrotomography of the temporomandibular joint: Introduction of an Arthrographic Technique for Visualization of the Disc and Articular Surfaces. J Oral Maxillofac Surg 1993:163-72.

2.Westesson PL, Rohlin M. Diagnostic Accuracy of Double-Contrast Arthrotomography of the Temporomandibular Joint: Correlation with Postmortem Morphology. AJNR 1984;463-8.

ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

یازده + شش =

پاک کردن فرمثبت نظر