مبنای این نوع انکوریج توجه با این مساله است که حرکت دندان در استخوان کورتیکال کندتر از استخوان اسفنجی می باشد.  بعضا پیشنهاد شده است که جهت تقویت انکوریج خلفی، تورک باکال روی ریشه دندان های خلفی قرار گیرد تا با فشردن آن ها به تابل باکال حرکت آن ها کند شود.

حرکت دندان به داخل فضای بی دندانی که مدت زمان زیادی از کشیدن دندان در آن گذشته است نیز نمونه انکوریج کورتیکال می باشد. در این شرایط به علت کندی حرکت دندانی در استخوان کورتیکال بستن فضا بسیار دشوار می باشد. به طور کلی در این نوع انکوریج احتمال تحلیل ریشه زیاد است

 

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Proffit WR, Fields H, Sarver DM, Ackerman JL. Contemporary orthodontics. St. Louis: Mosby; 2013: p298.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:

Proffit WR, Fields H, Sarver DM, Ackerman JL. Contemporary orthodontics. St. Louis: Mosby; 2013: Chap 8.

ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

1 × 1 =

پاک کردن فرمثبت نظر