تکنیک باندینگ مینا در ۱۹۵۵ توسط M. G. Buonocore معرفی شد.

در این تکنیک ابتدا سطح مینا توسط یک ماده خورنده مانند اسید ارتوفسفریک ۳۷% آغشته می شود. اسید باعث حذف مقادیر اندکی از مینای کمتر مینرالیزه بین منشوری می شود که درنتیجه تخلخل های سطحی در مینا ایجاد می گردند. با نفوذ باندینگ به این تخلخل ها، گیر میکرومکانیکال حاصله سبب تقویت قدرت اتصال می گردد.

کلمات کلیدی مرتبط:
منبع:

Buonocore MG. Retrospections on bonding. Dent Clin North Am. 1981;25:241-55.

‍منابع پیشنهادی جهت اطلاعات بیشتر:

Eliades G, Watts DC, Eliades T. Dental Hard Tissues and Bonding: Interfacial Phenomena and Related Properties. 1st ed. Berlin: springer; 2005.

ثبت نظر

آدرس ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند.

20 − 11 =

پاک کردن فرمثبت نظر